બાળપણની મીઠી યાદ આવે. પલ્લવી જીતેન્દ્ર મિસ્ત્રી.
શિયાળે રજાઈ ઓઢવા કાઢું ત્યારે,
ટ્યુબ લાઈટના નાના નાના ટીપાં
જેવી.
ઝીણી ઝીણી મજાની લાઈટ ઝબુકે,
મને બાળપણના વતન વગડાઉ ગામના,
રાત્રે ઝબુકતા આગિયા યાદ આવે.
રાઈસ મિલમાં ચોખા અંદરની રૂમમાં
અને,
બહાર ચોકમાં નીકળતા કુસકીના ઢગલા
પર,
બારીના છજ્જા પરથી ભાઈનો હાથ
પકડીને,
બંધ આંખે મારેલા ધબાક ભૂસકા
યાદ આવે.
હાથલારીમાં ના..ના..કરતા નાનાભાઈને
બેસાડી,
કોલોની આખીમાં ઝડપભેર ફેરવેલો તે
અને,
ઇંટોથી કાચા ચણેલા ઘરમાં ઘાસ
સળગાવીને,
બહેનપણીઓ સાથે રાંધેલા રોટલા યાદ
આવે.
હાઈવે પરથી પસાર થતી ટ્રકોની
લાઈટમાં,
મકાનની દીવાલ પર દોડી જતા લાંબા
પડછાયા,
ખેતરો-વાડીઓમાં અમારી વાનરસેનાની
કૂચ અને,
માલિકની નજર બચાવીને ચોરેલી કેરીઓ
યાદ આવે.
બચપણની આ અવિરત યાદ છતાં મોટપણમાં,
મારા જ દીકરાઓને
માટેના મારા કડક નિયમો,
દોડાદોડી ન કરવી, રસ્તા પર ન
રમવું,
ચોરી
ન કરવી,
ખોટું
ન બોલવું, આમ
ન કરવું અને તેમ ન કરવું,
બાળપણમાં બધાં આમ જ કરે, માટે ચિંતા છોડ,
અને તેં લીધી એવી થોડી છૂટ એને પણ લેવા
દે જેથી,
ખજાના જેવી
બાળપણ ની મીઠી યાદ એને પણ આવે.
