બાળપણની મીઠી  યાદ આવે.   પલ્લવી જીતેન્દ્ર મિસ્ત્રી.

શિયાળે રજાઈ ઓઢવા કાઢું ત્યારે,

  ટ્યુબ લાઈટના નાના નાના ટીપાં જેવી.

ઝીણી ઝીણી મજાની લાઈટ ઝબુકે,

  મને બાળપણના વતન વગડાઉ ગામના,

રાત્રે ઝબુકતા આગિયા યાદ આવે.

  રાઈસ મિલમાં ચોખા અંદરની રૂમમાં અને,

બહાર ચોકમાં નીકળતા કુસકીના ઢગલા પર,

  બારીના છજ્જા પરથી ભાઈનો હાથ પકડીને,

બંધ આંખે મારેલા ધબાક  ભૂસકા યાદ આવે.

  હાથલારીમાં ના..ના..કરતા નાનાભાઈને બેસાડી,

કોલોની આખીમાં ઝડપભેર ફેરવેલો તે અને,

  ઇંટોથી કાચા ચણેલા ઘરમાં ઘાસ સળગાવીને,

બહેનપણીઓ સાથે રાંધેલા રોટલા યાદ આવે.

  હાઈવે પરથી પસાર થતી ટ્રકોની લાઈટમાં,

મકાનની દીવાલ પર દોડી જતા લાંબા પડછાયા,

  ખેતરો-વાડીઓમાં અમારી વાનરસેનાની કૂચ અને,

માલિકની નજર બચાવીને ચોરેલી કેરીઓ યાદ આવે.

  બચપણની આ અવિરત યાદ છતાં મોટપણમાં,

મારા જ  દીકરાઓને માટેના મારા કડક નિયમો,

  દોડાદોડી ન કરવી, રસ્તા પર ન રમવું, ચોરી ન કરવી,

ખોટું ન બોલવું, આમ ન કરવું અને તેમ  ન કરવું,

 બાળપણમાં બધાં આમ જ કરે, માટે ચિંતા છોડ,

અને તેં લીધી એવી થોડી છૂટ એને પણ લેવા દે જેથી,

 ખજાના જેવી બાળપણ ની મીઠી યાદ એને પણ આવે.

હાઈકુ.     જીતેન્દ્ર સી. મિસ્ત્રી.

૧- કોણ કહે છે

   અમે એકલાં ? 

    દુઃખ ખડા ચોપાસ.

   ૨-ગતિ સૂચક

     ઘડિયાળનો કાંટો

     પ્રગતીહીન.

      ૩-ચંદરમા ના

        આંસૂ લૂછે સૂરજ

        તડકો બની.

        ૪-સોણલું તવ

           યાદ તણું સ્મરીને

           હું મરી જાઉ.

          ૫-વિદાય ગાડી

            ગઈ તે છોડી બાષ્પ

             હવે આંખમાં.

             ૬-જોઈ નવોઢા

               લજામણીનો છોડ

               હસી પડે છે. 

થોભ પલ્લવી, જીતુ થોડી જ વારમાં ઊઠે છે........              પલ્લવી જે.મિસ્ત્રી.

જીતુનું શરીર ઘણું જ તૂટે છે, થોભ પલ્લવી, જીતુ થોડી જ વારમાં ઊઠે છે.

રાત્રે તો સમયસર સૂએ છે, જીતુ. છતાંય સવારમા સમયસર ઊઠવાનું એને ઘણું  જ કઠે છે,

થોભ પલ્લવી, જીતુ  થોડી જ વારમાં ઊઠે છે.

શિયાળે પંખો કે ઊનાળે એ.સી. ઓન કરે જો પલ્લવી, તો જીતુની એમાં ય હઠે છે,

થોભ પલ્લવી, જીતુ થોડી જ વારમાં ઊઠે છે.

રવિવારે કે રજાના દિવસે ભલે જલદી ઊઠે પલ્લવી, જીતુને તો મોડા ઊઠવાની મજા પડે છે,

થોભ પલ્લવી, જીતુ થોડી જ વારમાં ઊઠે છે.

આમ તો કિશોર-મુકેશ-રફી જીતુના ગળામાં હરદમ વસે છે, પણ....

રાત્રે દસ પછી જો પલ્લવી રેડિયોની સ્વીચ ઓન કરે તો, જીતુને ચીઢ ચઢે છે,

થોભ પલ્લવી, જીતુ થોડી જ વારમાં ઊઠે છે.

આખો વખત મોબાઇલ લઈને ફરે કે વાતો કરતો રહે ભલે જીતુ,

પણ...રાત્રે સૂતા પછી જો માબાઇલની રિંગટોન બજે તો જીતુને ઘણું જોર પડે છે,

થોભ પલ્લવી, જીતુ થોડી જ વારમાં ઊઠે છે.

મોર્નિંગ વોક લેવા માટે તો જીતુને સવારે વહેલાં ઊઠવું જ પડે છે,

થોભ પલ્લવી, જીતુ થોડી જ વારમાં ઊઠે છે.

................................................................................................................................

હું હોઈશ જ... હંમેશા-હંમેશા.   પલ્લવી જિતેંદ્ર મિસ્ત્રી.

કદાચ હું કાલે નહીં હોઉં

કાલે જો દૂધવાળો આવે તો કહેજો કે...

એની કૂપન ઉપર એક લિટર દૂધ લેવું હજી બાકી છે...

કાલે જો ધોબી ડોકાય તો કહેજો કે...

એણે સિફતપૂર્વક ચોરી લીધેલા પેન્ટના પૈસા ચૂકવવા બાકી છે...

કાલે જો શાકવાળો બરકે તો કહેજો કે...

મારા તપેલામાં કડક થઈ ગયેલા કાળમીંઢ વેંગણના

ભડથાના ચૂરેચૂરા કરવા બકી છે...

કાલે જો ઘરઘાટી ઝળકે તો કહેજો કે...

એના બળુકડા હાથે ઘસાઈને ભાગી છૂટવા

એક ચાદરનો મેલ હજી તરફડે છે…

કદાચ હું કાલે નહીં હોઉં, તો...

મારાં પતિ અને બાળકોને કહેજો કે...

ગેસનો નોબ અને સોલારનો કોક બંધ કરવા બાકી છે...

કદાચ હું કાલે નહીં હોઉં તો... તો ? તો ?

પણ હું શા માટે કાલે નહીં હોઉં ?

હું તો હોઈશ જ...

તારાના તેજમાં, શિશુના સ્મિતમાં,

પુષ્પની સુગંધમાં, સ્વજનોના દિલમાં,

અહીં-તહીં, અત્ર-તત્ર-સર્વત્ર...બધે જ...

કાલે, પરમ દિવસે, એ પછીના દિવસે…

હું હોઈશ જ...હંમેશા...હંમેશા...હંમેશા. 

(પેરોડી.) (મૂળ પંક્તિ: કદાચ હું કાલે નહીં હોઉં: સુરેશ. હ. જોષી)

એકાંત:      પલ્લવી જીતેંદ્ર મિસ્ત્રી.

આ એકાંત જોને કેવું મને રડાવે છે,

દિલને તારી યાદ સતાવે છે.

તું તો મારા દિલનો-જિગરનો ટુકડો,

તેથી જ તો ભાગ લાગણીઓમાં પડાવે છે.

તને યાદ કરું ને તું સપનામાં મારા આવે,

એ સંજોગ મનને ખુબ શાતા અપાવે છે.

આમ તો હું છું તારા થકી સભર-સભર,

પણ શ્રેય  એનું તું મને જ અપાવે છે.

હવા-પાણી-ઉજાસ-એશો-આરામ-હિંચકો.

કબુતરોની આવ-જા અને ચકી-ચકો,

સરસ મજાના આ ઘરમાં બધું જ છે,

છતાં ય તારી દૂરી આંખમાં પાણી લાવે છે.

આમ તો આ વતન છે અહીં પોતાના મનેખ છે,

અને એમની વચાળે મને ઘણું ય ફાવે છે.

છતાં રાહ જોઉં છું તારી જ કહેને મને,

તારો હમેશનો થનગનાટ લઈને ક્યારે આવે છે?

ભરપૂરતા વચ્ચે દિલનો એક ખૂણો ખાલી છે,

એ ભરવાને કહે ને તું ક્યારે આવે છે?

આ એકાંત જો ને કેવું મને રડાવે છે,

દિલને તારી યાદ સતાવે છે.

બાકી છે.....        જિતેન્દ્ર સી. મિસ્ત્રી.

શાંત કોલાહલમાં  નિનાદ બાકી છે, ખિન્ન વાતાવરણમાં તારી યાદ બાકી છે,

આ  બન્ને  ને જોડતા અંતર મહીં, ના પૂરાય  એવો અવકાશ  બાકી છે.

મારા ઉદાસ ચિત્તનો ઉન્માદ બાકી છે, મુરઝાયેલા પુષ્પનો નિશ્વાસ બાકી છે,

આ બંનેના બિમ્બના આધાર પર, એમના પ્રતિબીંબનો અંદાઝ બાકી છે.  

અધખીલ્યા ફૂલની સુવાસ બાકી છે, પ્યારને આવકારતો એકરાર બાકી છે,

આવા રૂપનો આપણે ઈંતઝાર કરીએ, એમના અસ્તિત્વનો આકાર બાકી છે.

આવતી વસંતની બહાર બાકી છે, એની યાદનો મીઠો રણકાર બાકી છે,

બહારની યાદ અને યાદની બહારમાં, અટવાતો આ મારો શ્વાસ બાકી છે.

સૂર્ય અને ચંદ્રનો પ્રવાસ બાકી છે, જીવનની મંઝીલનો થાક બાકી છે,

ધુરા પર ફરતી આ ધરા પર, આપણા મિલનનો અવસર  બાકી છે.

વીતેલી જીંદગીનો  અવસાદ બાકી છે, ખરેલા પર્ણનો ખખડાટ બાકી છે,

હું તને  હવે વધારે તો શું કહું? મારા આ સંદેશનો સંવાદ બાકી છે.  

મા, મને લેવા આવીશ ને?      પલ્લવી જિતેંદ્ર મિસ્ત્રી.

જ્યારે જ્યારે ‘મા’ ની વાત નીકળે છે, ત્યારે ત્યારે મને તું ખુબ યાદ આવે છે મા,

ધીમો ધીમો તો પણ સ્પષ્ટ અને મીઠો, વાત્સલ્ય સભર  સાદ એક સંભળાય છે.

હું એટલી નાની નથી કે મારી સવાર તારા વગર ન પડે કે સાંજ તારા વગર ન ઢળે,

પણ હું પાછી એટલી મોટી પણ નથી કે ‘મા’ની વાત નીકળે અને મારા આંસુ ન નીકળે.

મેં જોરશોરથી તારી સાથે બચપણમાં જે કરી છે અને તેં શાંતિથી સાંભળી છે મા,

એ તમામ દલીલો ખુદ મા બન્યા પછી, તારી ક્ષમાયાચના સાથે હું પાછી ખેંચુ છું. 

અનિમેષ નયને મારા આવવાની રાહ જોતી અને સોફામાં બેસી ઘડિયાળ નિહાળતી મા,

ટ્રેન મોડી છે કે? હજી કેમ ન આવી? પૂછીને અધીર બનેલા મનને માંડ માંડ વાળતી તું.

મને નિશાળે મૂકવા આવતી અને મારી નજર ચૂકાવીને ચુપચાપ ચાલી જતી તુ મા,

અંતે પણ તેં એવું જ કર્યું ને મા, મારી નજર ચુકાવીને તું ચાલી નીકળી મહાપ્રયાણે.

પણ નિશાળ છૂટવા ટાણે તું મને કાયમ લેવા આવતી ને હું દોડીને તને વળગી પડતી,

મારે તને ફરીથી  વળગવું છે, મારી જિંદગી છૂટ્યાની વેળાએ મને લેવા આવીશને મા?